Ostatnimi czasy życie płynie bardzo jednostajnie. Praca, dom, praca, czasem spotkanie z bliższymi lub dalszymi znajomymi. Ogólny marazm, zmęczenie i nuda ;)

Dzieciaki w szkole potrafią dać w kość. Przekonuję się o tym przez cały czas. Sprawdza się to, co kiedyś jedna z przyjaciółek przesłała w żartobliwym SMS-ie: Co, rebiata nadajeła?

Szkoła to takie specyficzne środowisko. Człowiek cały czas się czuje, jak na wojennym froncie. A przetrwanie zależy od tego, jakiej grubości pancerz danego dnia przywdziejesz na siebie.

Front cały czas się przesuwa. Zmieniają się również strony walczące i ich sprzymierzeńcy. Raz sprzymierzam się z dzieciakami przeciwko innym nauczycielom, a innym razem wojuję z uczniami, a pociechę mi niesie rozmowa z kadrą nauczycielską.

Oczywiście, są też uczniowie i… uczniowie. Z jednymi wspaniale mi się pracuje, dogaduję się z nimi naprawdę dobrze. No, a innych to gotowam powystrzelać jak dzikie kaczki.

By the way, na strzelnicę też zaczęłam chodzić. ;)

Próbując złapać trochę oddechu, zanurzam się w świecie książek i filmów. Prawdziwą odskocznią od moich problemów jest również moje ulubione forum.

Przez całe lato zaznajamiałam się z serialem Supernatural. Znawcom serialu nie trzeba chyba go przedstawiać. A tym, którzy go nie znają… cóż… mogę jedynie go polecić. J Serial jest wspaniałą mieszanką fantastyki, horroru i filmu przygodowego. Nie brak w nim również problemów należących raczej do produkcji obyczajowych. Bohaterami Supernatural są dwaj bracia, którzy we wczesnym dzieciństwie stracili matkę w dosyć, ekhem, burzliwych okolicznościach. Ich ojciec po tym zdarzeniu zaprzysiągł wieczną wojnę ze wszelkimi nadnaturalnymi siłami (do których zaliczamy wilkołaki, demony, strzygi, wampiry i inne stwory). Do walki wciągnął starszego syna, Deana. Obaj podróżowali po Stanach w poszukiwaniu wszelkich potworów i likwidowali je. Pewnego dnia ojciec zniknął. Dean postanowił wtedy do „rodzinnego biznesu” zaprosić młodszego brata, Sama.

Od tej pory nic już nie było takie samo. Chłopaki walczą z siłami ciemności i poszukują swego ojca. Podczas podróży po całym kraju dowiadują się mnóstwa rzeczy zarówno o stworach z pogranicza jawy i snu, jak i o nich samych. Wspaniale było (i jest nadal) obserwować umacniającą się więź między nimi. Wzajemne animozje, komiczne sytuacje oraz dramatyczne okoliczności przybliżają nam charaktery obu chłopaków.

Przyznaję się bez bicia, że dla mnie bliższy jest poważny, rozsądny i ujmujący Sam. J Jednakowoż większość moich znajomych koleżanek zachwyca się szalonym i przystojnym Deanem, czego absolutnie nie mam im za złe ;) .

Na zakończenie dodam tylko, że żałuję, iż z powodu strajku amerykańskich scenarzystów nie mogę cieszyć się kolejnymi odcinkami swego ulubionego serialu. Mam jednak nadzieję, że kryzys szybko zostanie zażegnany i znów będę się śmiać, bać, zagryzać paznokcie w zdenerwowaniu oraz smucić z moimi ukochanymi bohaterami.

Ja właściwie tylko na chwileczkę. Podzielę się z wami pewną piosenką, która sprawia, że serce mi łopocze niczym spłoszony ptak. Mowa o niedawno odkrytej przeze mnie Imogen Heap i jej Have You Got It In You? ( http://praedzio.wrzuta.pl/audio/8KDZmpBu4D/ )
Uwielbiam ten magiczny klimat na początku i końcu piosenki, który sprawia, że chce mi się... latać. Wiem, zbyt śmiesznie to brzmi, ale chyba każdemu wolno marzyć?
Ostatnio miewam takie dziwne sny, których ta piosenka jest odzwierciedleniem. Zwiedzam w nich dziwne krainy - w jeszcze bardziej osobliwszym towarzystwie. 

Hm, zawsze mogę to zwalić na efekt przeciwgrypowych leków, którymi szprycuję się już od tygodnia :). 

Oj, dawno mnie tu nie było! Okres letni zaczął się i minął niczym sen pracoholika. Przez te kilka miesięcy nic ciekawego się nie zdarzyło; wypoczęłam, pooglądałam kilka seriali, wyszukałam kilka niezwykłych muzycznych płyt, zaliczyłam jedno wesele, kilka spotkań z przyjaciółmi i... nim się spostrzegłam, nadszedł ON czyli NAJSTRASZNIEJSZY MIESIĄC POCZĄTKUJĄCEGO NACZYCIELA. Wrzesień znaczy się ;). 

Mając w bagażu swoich doświadczeń roczną przygodę z zaciszną Książnicą, znudzona nieco zbyt przedłużającym się okresem nicnierobienia stanęłam nagle oko w oko ze strasznym potworem: szkolną gawiedzią. Pierwszym zmysłem, który przeżył szok, był mój wzrok. Ujrzałam mrowie dziecięcych głów, mnóstwo rąk i nóg, plecaki, buty, piłki, mundurki (a raczej część tych mundurków pod postacią kamizelek z logo szkoły). Wszystko to jawiło mi się, jako ruchliwa fala gotowa mnie zmieść ze schodów budynku, korytarza szkolnego, tudzież szkolnej toalety... Następnym zmysłem, który zaczął świrować, był mój słuch. W życiu nie spodziewałam się, że stworzenie mierzące około metr dwadzieścia potrafi wydobyć z siebie ryk porównywalny chyba tylko z lokomotywą skrzyżowaną z gigantycznym czajnikiem. A teraz pomnóżcie to przez około setkę gardeł... 

Przez pierwsze dwa tygodnie przemykałam chyłkiem przez szkolny korytarz, tuląc uszy, a wzrok kierując w bezpieczną stronę lokalizującą się w okolicach moich butów. Teraz mija czwarty tydzień mojej pracy i wielogłowy potwór zaczyna się trochę oswajać. Rozpoznaję pojedyncze twarze "antycymonków", odpowiadam nawet na wywrzaskiwane "dzień dobry" z coraz pewniejszym uśmiechem. Ręce już mi się tak nie trzęsą, kiedy wyjmuję karty czytelników i podaję im książki. Już coraz rzadziej rozglądam się z paniką po półkach próbując zlokalizować daną pozycję. Teraz nawet bezczelnie mówię uczniom, żeby przyszli na następnej przerwie, to być może znajdę żądaną książkę... ;) 

Inną sprawą są niespodziewane zastępstwa. Chyba nie ma szkoły, w której nie wykorzystywano by bibliotekarzy szkolnych pod tym względem. Z początku strasznie panikowałam, kiedy przychodziła pani wicedyrektor i znacząco spoglądając na mnie zza swoich okularów mówiła, że w czwartek czy wtorek na szóstej czy innej lekcyjnej taka to a taka klasa (obojętnie podstawówka czy gimnazjum) ma niespodziewane okienko, bo nauczyciel zachorował czy coś w tym stylu i... Pani Kasiu, zajmie się pani tą klasą. (to nawet nie było pytanie). Na początku myślałam: Chryste, co ja pocznę z takim stadem dzieciaków?! Nie spałam kilka nocy z rzędu z nerwów. Teraz też się denerwuję, ale już nie tak.

 Najlepiej było we wtorek. Zwaliły się na mnie dwie klasy szóste, plus druga gimnazjalna. Ta gimnazjalna to dosłownie na momencik, około 10 minut, bo nauczycielka musiała coś załatwić w gabinecie dyrektora. Ale przez chwilę przeżyłam moment grozy próbując ogarnąć ponad 60-osobową gromadę wpatrującą się we mnie i wrzeszczącą na różne głosy: Proszę pani, co teraz będziemy robić? Cóż, od czego jest ładna pogoda i boisko? Stres rozładowałam oglądając rozgrywkę piłki nożnej między szóstą "b" a szóstą "c", kibicując im razem z drugą "c"... 

W poniedziałek załapałam się na dwugodzinną wycieczkę z maluchami, to znaczy z pierwszakami, jako jedna z ich opiekunek. Proszę pani, a gdzie my jedziemy? - Jedziemy na spotkanie z prezydentem - odrzekłam, będąc uprzednio poinformowana o celu wycieczki. - Spotkamy się z Kaczorem?? - zdumiał się młody delikwent. Zszokowana jego pytaniem przez chwilę zapomniałam języka w gębie. - Nie, Michałku, jedziemy na spotkanie z prezydentem miasta - wydukałam w końcu, zapominając zgromić pierwszoklasistę za niewybredne słownictwo i nikły szacunek dla głowy państwa. W trakcie wycieczki nie zanotowałam dalszych ekscesów (nie było zresztą kiedy, bo wraz z trójką innych nauczycielek byłam zajęta pilnowaniem, by 38-osobowa trzódka nie rozpierzchła się nam w tłumie innych zaproszonych klas z równoległych szkół). 

Dzisiaj, zmęczona wypożyczaniem, przyjmowaniem zwrotów, przepisywaniem różnych druków na komputerze, robieniem gazetki, kserowaniem setki stron materiałów dydaktycznych dla nauczycieli i pilnowaniem trzech po kolei klas, "którym zachorował nauczyciel prowadzący", przeżyłam chwilę autentycznego wzruszenia, kiedy ostatnia z tych klas - rozszczebiotani czwartoklasiści - z zainteresowaniem zaczęli pytać o to, jak funkcjonuje biblioteka, kiedy można wypożyczać książki, a kiedy korzystać z komputerów i internetu, dlaczego wpisujemy się do zeszytu i jak należy to robić... Część klasy wzięła kilka czasopism i komiksów, rozsiadła się na krzesłach i na podłodze i cichutko zatopiła się w czytaniu. Jeden chłopiec poprosił o możliwość skorzystania z komputera i grzecznie zapytał, z jakich stron może korzystać (myślałam, że z radości go adoptuję!). Na koniec zajęć wstał i poważnym tonem powiedział: Dziękuję za to, że mogłem skorzystać z komputera.

Przyznaję - dla takich chwil warto być szkolnym bibliotekarzem! Czego (takich chwil) sobie i wam życzę! :)

Od niedawna, zafascynowana urodą jednego z Herosów, oglądam sobie amerykański serial młodzieżowy pt. "The Bedford Diaries", w którym występuje interesujący mnie aktor. Z początku oczywiście skupiałam się na postaci Richarda Thorne'a, ale... zauważyłam, że serial wciąga mnie na dobre.

Wypadałoby rzec o nim kilka słów. Opowiada on o szóstce studentów, którzy uczęszczają do college'u Bedford w Nowym Jorku. Studenci owi to: Sarah Gregory - przewodnicząca Samorządu Studenckiego, jej młodszy brat - Owen, Richard Thorne - wydawca studenckiej gazety, jego eks-dziewczyna - Natalie Dykstra, Lee Hemingway - ciemnoskóry stypendysta z Queens oraz Latynoska Zoe Lopez. Owi studenci chodzą na seminarium profesora Jake'a Macklina poświęcone zagadnieniu "Seks a człowieczeństwo". Młodzi ludzie za zadanie mają stworzenie własnych pamiętników video rozpatrujących ich życiowe doświadczenie pod kątem omawianych kolejno zagadnień związanych z miłością. Są to m.in. wpływ minionych przeżyć na obecne zachowanie w kwestiach damsko-męskich, miłość a odpowiedzialność, miłość a sekrety oraz manipulacja w miłości. Tych zagadnień pewnie będzie jeszcze więcej, ale na razie jestem na czwartym odcinku... Każdy odcinek skupia się na jednym zagadnieniu rozpatrywanym poprzez pryzmat przeżyć poszczególnych bohaterów. Na przykład w odcinku opowiadającym o seksualnej przeszłości naszych studentów dowiadujemy się, ze Sarah Gregory miała romans z wykładowcą w Bedford, Richard był uzależniony od alkoholu i narkotyków, co pośrednio spowodowało samobójczą próbę jego ówczesnej dziewczyny, Natalie.

Każde zagadnienie wiąże się z następnym, w wyniku czego uzyskujemy interesującą mozaikę ludzkich zachowań i doświadczeń. Coś zawsze wypływa z czegoś.

Dzisiaj, na przykład, w czwartym odcinku dowiadujemy się o interesujących powiązaniach między Richardem, Jake'm i Kathryn - byłą żoną Jake'a, a romansującą obecnie z Richardem. Ten ostatni wychodzi tutaj na mistrza manipulacji. Brr...! Coś wspaniałego! W psychologicznym sensie, rzecz jasna! 

Z przyjemnością będę oglądać następne odcinki. Jednak przyjemność owa będzie okraszona pewną dozą zasmucenia, ponieważ serial ma tylko osiem odcinków. Najwidoczniej w Ameryce nie cieszył się wielkim powodzeniem i postanowiono zakończyć na tylko jednym sezonie. Szkoda.

W tle Capercaillie Oran Do Loch Iall. Skoczna i rytmiczna melodia, skrzypce i tańczący wokół nich flet budzą jakieś dziwne, pierwotne instynkty w mojej duszy. Za oknem wiosna, wiatr z północy przynosi tajemniczy zapach przypominający zapach jabłek wpływający przez otwarte okno do mojego pokoju.

Wiosną najczęściej, ale również w innych porach roku czasem czuję ów zapach. Nigdy nie mogę go zidentyfikować, ani uchwycić dłużej jak na sekundę. Zaraz tonie wśród innych zapachów. Podejrzewam, że to jakaś bagienna roślina lub krzew, którego liście, czy też kwiaty wydzielają ów właśnie aromat. Ale lubię czasem myśleć, że to daleki zapach Avalonu... Zwłaszcza, kiedy kołysze mnie taka muzyka jak teraz. 




























W czwartek zrobiłam sobie z przyjaciółmi wypad na Wyżary. Och! Jak pięknie o tej porze jest w lesie! Puszcza Knyszyńska objęła nas swoimi cienistymi ramionami, rozścielając pod stopami dywan z zawilców, przylaszczek, kaczeńców i mnóstwa innych kwiatów. Ptaki śpiewały różnorodnymi głosami nawołując do nas ze wszystkich stron. Żaby ochoczo im akompaniowały wynurzając się z mokradeł. Złocisty błękit nieba odbijał się w gładkiej tafli wody lekko marszczonej podmuchem wiatru. Co jakiś czas nad stawem przelatywał ogromny, brunatny ptak - podejrzewam, że to był jastrząb, ale pewności nie mam.

Jezu! Zupełnie jakbyśmy zawędrowali do innego świata. Wszędzie spokoj, cisza, szum wody w strumieniu biegnącym po drugiej stronie leśnej drogi...

Później podjechaliśmy dalej - w okolice Królowego Mostu, by powspinać się po zarośniętych lasem pagórkach. Fajnie to wyglądało: góra - dół - góra. Idziesz sobie stokiem jednego pagórka, stąpając ostrożnie, bo zbocza niekiedy są strome i po lewej stronie widzisz czubki drzew, które znajdują się na równi z tobą, a rosną w dolince.

Ech! To była przyjemna wycieczka. Szkoda tylko, ze tak sucho jest w lesie. Naprawdę, potrzebny jest deszcz. Prognozy mówią, że niedługo spadnie. Oby!